วันสุดท้ายของการเรียน การเดินทางครั้งนี้กำลังจะจบลง ใจหายเหลือเกิน
เพื่อนหลายคนต่างดีใจที่จะเรียนจบ
พ่อ แม่ ยาย ญาติพี่น้องของชั้น ล้วนต่างดีใจ ยินดีกับความสำเร็จของชั้น
จากอนุบาล ถึงมหาลัย 19 ปีที่แม่ต้องเหนื่อย
ฟังดูแล้ว 19 ปีมันดูยาวนานมาก แต่สำหรับชั้นในตอนนี้รู้สึกว่าทำไมมันสั้นเหลือเกิน
ผู้คนมากมายผ่านเข้ามาในชีวิต ให้เราได้เรียนรู้ หลายๆเหตุการณ์ได้ผ่านเข้ามาในชีวิต ดีบ้าง ร้ายบ้าง ไม่เป็นไร
เพราะชั้นคิดเสมอว่า นี่คือชีวิต คือบทเรียนที่พระเจ้าประธานมาให้ เพื่อทดสอบเรา หรือเพื่อให้เราเรียนรู้เพื่อที่จะแกร่ง
ที่ผ่านมา สิ่งเหล่านั้นเรื่องราวเหล่านั้นที่ชั้นได้พบเจอ มันได้ทำไห้ชั้นกลายเป็นคนอ่อนแอ มองโลกในแง่ร้าย
ชั้นในวันนี้อ่อนแอ
ชั้นเหนื่อย……
เหนื่อยกับการใช้ชีวิต
ในวันนี้ มีแต่ความว่างเปล่า ทุกๆคน ทุกๆสิ่งในตัวชั้น คือความว่างเปล่า
ความสุขหายไปไหน ? ความสุขที่ชั้นทำหล่นหาย
สิ่งที่ชั้นทำหายไป หรือสิ่งที่ชั้นรอคอย ตามหา……..มันอยู่ที่ไหน
สิ่งที่ชั้นเป็นในตอนนี้ มันอาจทำไห้ใครหลายๆคนผิดหวัง
ชั้นหกล้ม
และยังไม่มีแรงที่จะลุกขึ้นยืน
ชั้นขอเวลา
จากนี้ไป เพื่อหยุดพัก และลุกยืนขึ้นใหม่ ด้วยตัวของชั้นเอง
และสัญญาว่า ซักวัน ชั้นจะยืนอยู่ไห้ได้ ด้วยขาของชั้นเอง
สำหรับความรัก
ความรักสำหรับชั้นในตอนนี้ มันช่างเป็นเรื่องไกลตัวเหลือเกิน มันไกล และไกลออกไปทุกที
ความเชื่อมั่นในความรัก…ได้หายไป
ชั้นไม่ได้คาดหวังในความรักอีกต่อไปแล้ว
ไม่รักใคร….ไม่ต้องเจ็บปวด
ปล่อยไห้มันเป็นไป
ไม่เร่งรีบ
ชั้นก็ยังคงเป็นชั้น นิสัยแย่ๆที่แก้ไม่หาย และคงไม่มีใครจะรับมันได้กับสิ่งที่ชั้นเป็น
การเดินทางครั้งใหม่ของชีวิตกำลังจะเริ่มต้นขึ้น การเดินทางออกไปสู่โลกกว้าง บนโลกที่อยู่ยากขึ้นทุกวัน เพื่อตามหาสิ่งที่ชั้นทำหล่นหายไป
English
โบยบินไปถึงไหนแล้วอ่ะ
ไมไม่บินมาหาช้านบ้าง
เอ็มชั้นไม่ค่อยได้ออนหรอก
ขี้เกียจมากกกกกกก
คิดถึงแกนะ
วา